The Passion verbindt lijden, verdriet, liefde en hoop

Passion 2018 Amsterdam - Michaël Terlouw Fotografie-18Het leek alsof The Passion deze week in de achtste editie thuiskwam in de Bijlmer. In dit Amsterdamse stadsdeel, samengesteld uit pakweg 150 culturen, valt het verhaal goed op z’n plek. “Vanavond vertellen we het verhaal van van degene die ons ziet zoals we zijn,” trapt verteller Noraly Beyer af.

Niet voor niets begint de processie met het grote, verlichte kruis bij het monument ter herinnering aan de Bijlmerramp. Naast de ‘boom die alles zag’ spreekt Bert van Leeuwen een vrouw die in oktober 1992 twee kinderen verloor. Op een dag keek ze vol verdriet in de spiegel en wist ze dat God haar erdoor heen hielp. Lees verder op Visie Online.

Artikelen voor Visie Online

De laatste tijd schreef ik verschillende verhalen, blogs en opiniestukken voor EO-Visie. Hieronder de links naar een paar stukken:

Meer op het spel dan de baan van Zijlstra

De leugen van minister Halbe Zijlstra, dat hij in 2006 in een verblijf van Poetin was, kan hem vandaag zwaar komen te staan. Hoewel de coalitie zich haast om steun voor hem uit te spreken, staat er meer op het spel dan de baan van de minister. Verder lezen…

Een ode aan ambachtsmensen

Op een houten kozijn van zijn huis vond Marco van der Straten een inscriptie van vroegere bouwvakkers. Het deed hem denken aan twee andere vaklieden, die veel langer geleden bouwden aan een huis voor God. Lees door.

Gunt de SGP vrouwen een jubileumcadeau?

In minimaal zeven gemeenten staat dit jaar voor de lokale verkiezingen een vrouw op de kieslijst van de SGP. Vier jaar geleden trok Lilian Janse als eerste SGP-vrouw de kar in Vlissingen. Nu doet de SGP dankzij Paula Schot voor het eerst mee in Amsterdam. Een pittige taak, die alle steun van het landelijke SGP-bestuur verdient. Maar niets is minder waar, en dat vind ik een enorme misser. Lees artikel.

 Christenvervolging, wat kan het mij schelen? 

Berichten over christenen die worden vervolgd, zijn meestal niet de meest gelezen verhalen, ook niet op deze site. Sterker nog: het lijkt wel of ze ons niet echt raken. Lees hier verder.

 

 

 

Het tegeltje van oma

Altijd als ik als kleine jongen bij oma kwam, las ik even de tekst op het tegeltje in de gang: ‘God heeft ons geen kalme reis beloofd, maar wel een behouden aankomst’. Vandaag kwam aan oma’s levensreis een einde, op de gezegende leeftijd van 101 jaar.

Het tegeltje hing in het huis van opa en oma recht tegenover de voordeur, naast de tegel (1)deurbel. Die bel had twee lange metalen staven. Als je ze beurtelings tegen de muur ketste, gaven ze hetzelfde dingdong-geluid als dat je op het knopje van de deurbel drukte. Ondertussen snoof ik de geur op van sudderend draadjesvlees en groentesoep met te grote, melige ballen.

Vroeger logeerde ik er geregeld. Ik herinner me hoe ik het altijd doodeng vond op de logeerkamer. Mijn opa en oma woonden in een appartement op de begane grond. De slaapkamers waren een eind uit elkaar, je moest door de woonkamer om van de ene naar de andere kant te komen. In mijn herinnering had de logeerkamer zware, velours gordijnen. Ik verbeelde me dat er iemand achter kon staan. Vanuit de tuin zou het een klein kunstje zijn om het raam open te breken en mij op zijn minst te ontvoeren. Gelukkig bleef het bij de gedachte. Oma zette een potje naast mijn logeerbed, voor als ik ’s nachts moest plassen. Ik weet nog goed dat ik dat een keer had gedaan en dat ik mijn knuffelbeer erin liet vallen. Compleet met het bruine truitje dat oma net die avond voor beer had gehaakt. Gelukkig stond er een gashaard in de woonkamer, dus daar heb ik beer maar opgelegd, was ‘ie zo weer droog. Ik heb niet het idee dat oma dat heeft doorgehad. Beer rook sindsdien wel een beetje zuur.

Op een of andere manier moet ik altijd aan deze jeugdherinneringen denken als ik aan oma denk. We hebben haar lang mogen meemaken. Tot op hoge leeftijd genoot zeIMG_8871.jpg met volle teugen van het leven. Ze kon als geen ander schaterlachen om een goeie grap.
Toen ze enkele jaren geleden nauwelijks meer kon horen, deed ze dat dan ook nog volop, zelfs als een oom een foute mop vertelde. Oma had een ijzeren gestel. Toen ze enkele jaren geleden een keer op straat over haar rollator was gevallen, herstelde haar gebroken schouder pijlsnel. En hoewel het de laatste jaren steeds moeizamer ging met haar gezondheid, genoot ze nog steeds als bijvoorbeeld Sinterklaas in het wooncentrum op bezoek kwam, of als ze jarig was. Oma leefde het leven met volle teugen.

Ik weet niet waar het tegeltje van toen is gebleven. Misschien ligt het nog ergens in een la, of hangt het thuis bij een van de tantes. Ik vond net eenzelfde op Marktplaats, €2,95. Dat is geen geld voor een warme herinnering aan oma. Dag oma, ik vertrouw erop dat u een behouden aankomst heeft.

 

 

 

 

 

 

 

Eberhard van der Laan en de barmhartige Samaritaan

De 13-jarige Eberhard zette de dominee voor het blok: “Komen Inca’s die Christus niet kennen in de hemel?” Het korte antwoord dat volgde, was voor de puberende Van der Laan de druppel om de kerk de rug toe te keren. Of de Inca’s dan pech hebben gehad, vroeg hij voor de zekerheid nog. Die vraag beantwoordde de predikant met ja.

 Lees dit artikel dat ik schreef na het overlijden van burgemeester Van der Laan verder op de site van EO-Visie.
csm_ANP-Van_Der_Laan_7a88b384e8

Passanten

Van de acht langsfietsende jongens, strekten even voorbij ons huis twee hun arm: ‘kankerhoer, kankerhoer’. Luid schreeuwend fietsten ze door, ik staarde ze vanuit onze voortuin verbijsterd na. Ze riepen het tegen niemand in het bijzonder. Toch was juist demist plek waar ze het deden diep pijnlijk. Daar wonen twee buurtgenoten die alles weten van deze ingrijpende ziekte. Moest ik iets doen? Er achteraan en ze aanspreken? Ik deed niets, maar het laat me niet los. Waar komt die agressieve bravoure vandaan om al Hitler-groetend grove teksten te schreeuwen?

Een dag later, liep ik naar de kassa in de supermarkt. BAM, net voor mij geeft een grijze dame van een jaar of zestig de vrouw voor haar een stevige klap: ‘zet dat mandje even ergens anders neer!’. De geslagen vrouw geeft een duw terug en scheldt de andere vrouw verrot. Ook vrouwen van gemiddelde leeftijd kunnen blijkbaar testosteronbommetjes zijn.

Ik begon me op de terugweg naar huis net af te vragen of deze voorvallen exemplarisch zijn voor de tijd waarin we leven, toen ik ze aan zag komen fietsen. Twee tieners, een jongen en een meisje. Ze fietsten dicht naast elkaar. Toen ik dichterbij kwam zag ik waarom: ze deelden samen een set oortjes, genietend van de muziek. Het was op dezelfde plek waar enkele dagen eerder de opgefokte jongens langsreden. Ze lachten. Dat beeld houd ik maar even vast.