Passanten

Van de acht langsfietsende jongens, strekten even voorbij ons huis twee hun arm: ‘kankerhoer, kankerhoer’. Luid schreeuwend fietsten ze door, ik staarde ze vanuit onze voortuin verbijsterd na. Ze riepen het tegen niemand in het bijzonder. Toch was juist demist plek waar ze het deden diep pijnlijk. Daar wonen twee buurtgenoten die alles weten van deze ingrijpende ziekte. Moest ik iets doen? Er achteraan en ze aanspreken? Ik deed niets, maar het laat me niet los. Waar komt die agressieve bravoure vandaan om al Hitler-groetend grove teksten te schreeuwen?

Een dag later, liep ik naar de kassa in de supermarkt. BAM, net voor mij geeft een grijze dame van een jaar of zestig de vrouw voor haar een stevige klap: ‘zet dat mandje even ergens anders neer!’. De geslagen vrouw geeft een duw terug en scheldt de andere vrouw verrot. Ook vrouwen van gemiddelde leeftijd kunnen blijkbaar testosteronbommetjes zijn.

Ik begon me op de terugweg naar huis net af te vragen of deze voorvallen exemplarisch zijn voor de tijd waarin we leven, toen ik ze aan zag komen fietsen. Twee tieners, een jongen en een meisje. Ze fietsten dicht naast elkaar. Toen ik dichterbij kwam zag ik waarom: ze deelden samen een set oortjes, genietend van de muziek. Het was op dezelfde plek waar enkele dagen eerder de opgefokte jongens langsreden. Ze lachten. Dat beeld houd ik maar even vast.

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s